‘Mijn mond viel open’

Yorick Heerkens speelde het afgelopen seizoen in onder meer Natalee The Musical van PIPS:lab en The High Potentials van Arlon Luijten. Daarnaast maakte hij een solovoorstelling. In september is hij begonnen aan het afstudeerjaar van de Muziektheateracademie van het Rotterdams Conservatorium.

Hij is zanger, acteur, componist, arrangeur, goochelaar, drummer, pianist, presentator, zangdocent en trainingsacteur – Yorick Heerkens (Gouda, 1984) lijkt moeilijk te kunnen kiezen. Maar dat hoeft hij ook niet. ‘Ik vind het fijn om op een breed vlak inzetbaar te zijn. Het enige wat ik soms lastig vind, is bij een voorstelling zowel creërend als uitvoerend het onderste uit de kan te halen, dus de balans te vinden tussen de invulling van mijn rol en het meedenken in het creatieve en muzikale proces.’

Van jongs af aan ‘ging het alle kanten op’ bij Heerkens. ‘Mijn ouders hebben me toen ik zeven was op een jeugdtheaterschool gedaan, opdat ik wat van mijn energie kwijt zou kunnen. Maar zelfs daar kon ik me niet echt gedragen en voelde ik me soms een vreemde eend in de bijt. Pas een paar jaar later, toen ik mijn eerste grote productie deed en elk weekend met de bus mee het land in ging om voor een groot publiek te spelen, begon ik het leuk te vinden.’

Toen merkte hij ook dat hij van zingen hield. ‘Hoewel ik er destijds nog helemaal niet aan dacht er mijn beroep van te maken. Ik vind het nog steeds vreemd om te zeggen dat ik zanger ben. Maar dat moet ik wel zijn over een jaar,’ lacht hij. ‘Ik was als kind wel veel met muziek bezig, maar vooral op een speelse en intuïtieve manier. Op de camping trommelde ik altijd alle kinderen op voor een playbackshow en liet hen dan de choreografie van Thriller instuderen.’

Na het jeugdtheater begon Heerkens aan de vooropleiding van de Toneelschool Utrecht. ‘Ik vind het moeilijk om in het stramien van een opleiding te functioneren. Ik was niet gelukkig.’ Zijn moeder schreef hem in op de MBO Theaterschool in Rotterdam. Daar bleef hij anderhalf jaar. ‘Toen zat ik er niet meer op mijn plek. Daarna heb ik meer dan een jaar in allerlei producties gespeeld en alles aangegrepen wat op mijn pad kwam. Ik zei bijna overal ja op.’

Tot hij een bezoek bracht aan de open dag van de Muziektheateracademie van het Rotterdams Conservatorium. ‘Ik zag daar een voorstelling van vierdejaarsstudenten en ik dacht: dit is het. Het stuk was vrij absurdistisch. De regie was goed, de muzikaliteit was groot en er werd op hoog niveau gepeeld en gezongen. Mijn mond viel open. Dat wilde ik ook.’ Hij deed auditie en werd aangenomen. En weer kwam hij in een structuur van lessen terecht. ‘Ik wilde meteen het toneel op, maar miste nog de tools en een goede basis.’

Uiteindelijk deed Heerkens het eerste jaar twee maal, en sloeg hij het tweede jaar over. ‘Dat was een goede keuze. Ik heb het afgelopen jaar, het derde, heel mooie projecten gedaan. Ik weet nu waar ik sta, en wat ik wil. En het is fijn te merken dat ik als performer, maar ook als maker, iets toe te voegen heb.’ Hij acteerde in en schreef mee aan Natalee The Musical van PIPS:lab, een multimediale tragikomedie over de mediagekte rond de verdwijning van Natalee Holloway.

Het meest confronterend het afgelopen jaar was zijn eerste solovoorstelling voor de Muziektheateracademie. ‘Mijn inspiratie kwam voort uit YouTube-filmpjes van Amerikaanse jongetjes die zich verkleden in Star Wars-kostuums en daar helemaal in opgaan. Het is eigenlijk een tragisch fenomeen, maar voor mij heel herkenbaar. Vroeger kon ik me moeilijk concentreren op school, maar in vogels of bijvoorbeeld goochelen kon ik helemaal opgaan. Ik heb geprobeerd dat letterlijk op het toneel te zetten, en wat er zou gebeuren als de fantasie van zo’n jongetje werkelijkheid zou worden.’

Eind september begon Heerkens aan een stageproductie bij Toneelgroep Maastricht (voorheen Theatergroep Het Vervolg), onder regie van Jan van Opstal. Maar het multidisciplinaire blijft trekken. ‘Het lijkt me geweldig om me aan te sluiten bij PIPS:lab. Die manier van werken lijkt bij me te passen. Er wordt in het theater steeds meer van je gevraagd, en op een breder vlak.’ Maar eerst, medio 2010, moet hij afstuderen met een nieuwe solovoorstelling. ‘Ja, dat wordt weer een uitdaging. Ik zal er straks heel trots op zijn dat ik het conservatorium heb afgemaakt.’